Artikel Overgeld.nl: Alle indianenverhalen op een rij…..en daarna de waarheid!

Woekerpolissen, bonusprovisies, miscommunicatie, slecht advies, het kan niet op in de pensioen/verzekekeringsbranche. Maar, hoe zit het nu echt. Wat is waarheid en wat niet?
Alle feiten op een rij.

Stel ik heb € 10.000 per jaar bruto salaris over voor mijn oudedagsvoorziening. Wat kan ik daar mee doen en hoe doe ik dat.

Als ik ervoor kies om te sparen in Box III, dat wil zeggen vanuit netto inkomen, dan moet ik eerst belasting betalen over deze € 10.000. Stel de gemiddelde belastingdruk op 40%, dan houd ik netto € 6.000 over.
Als ik dat vervolgens op een (internet)bankrekening zet en ik krijg 4% rente, dan heb ik na 20 jaar, ervan uitgaande dat ik ieder jaar spaar, een eindkapitaal van € 172.000. Hierbij houd ik er rekening mee dat ik in Box III ook nog eens ieder jaar 1,2% vermogensrendementsheffing moet betalen over het gemiddelde saldo. Met het kapitaal kan ik vervolgens doen en laten wat ik wil.

Als ik spaar in Box I (pensioen of lijfrente), kan ik de volledige € 10.000 bruto inleggen. Ook weer bij 4% rendement levert dat € 305.000 over 20 jaar op. In Box I betaal ik géén vermogensrendementsheffing. Uiteraard moet ik het kapitaal aanwenden voor periodieke uitkeringen (pensioen of lijfrente), die belast zijn. Het voordeel in Box I zit ‘m dus in geen vermogensrendementsheffing en in een belastingheffing pas na 20 jaar (en dan ook nog gedurende een lange uitkeringsperiode), met wellicht een lagere belastingdruk van 40%. Uitgaande van een belastingdruk van 30% houd ik uiteindelijk van het kapitaal van € 305.000 een bedrag van € 213.500 netto over.

In dit voorbeeld ben ik uitgegaan van een vast gegarandeerd rendement. Hoe zit het als ik ga beleggen?

Eigenlijk exact hetzelfde. Zowel in Box I als in Box III kan ik beleggen.
Zowel een bank als een verzekeraar (maar ook een pensioenfonds) heeft kosten. Uiteraard moeten deze bekend en transparant zijn. En natuurlijk moeten de kosten omlaag, maar kwaliteit heeft nu eenmaal zijn prijs. Veel belangrijker is echter, waarom ga ik beleggen?
Twee overwegingen. Risico versus zekerheid en duur.

Beleggen, daarmee bedoel ik dus actief in aandelen maar ook in verband met spreiding onroerend goed en andere beleggingsmogelijkheden, levert op lange(re) termijn, zo blijkt uit alle historische onderzoeken, meer rendement op dan obligaties en/of overige vastrentende waarden. En daar zit ‘m de crux. Je moet derhalve als belegger én accepteren dat de koersen (fors) naar beneden kunnen gaan én dat alleen lange(re) termijn dit compenseert.

Daarnaast, bij een periodieke inleg zoals het geval is normaal gesproken bij pensioen, stap ik hoog en laag in. Hierdoor, zult u zeggen, wordt mijn rendement ook minder. Dat klopt, maar ook mijn risico!
Een korte termijn aandelenbelegging is dus gokken, vergelijk de Legio Lease-produkten. Gokken op een hoog rendement, ook al beleg je in prima bedrijven zoals destijds Aegon, KPN, ABN en Ahold, betekent dat op korte termijn er van alles mis kan gaan. Op lange termijn niet, leert de ervaring. En op iets anders dan de historische cijfermatige ervaring kan ik niet bouwen.

Daarvoor moet je als belegger dus wel stevig en rustig in je schoenen staan. In alle ‘boekjes’ staat toch ook: als de koersen naar beneden gaan, bijkopen? Dus niet in paniek verkopen en je verlies accepteren.

Voor de juiste strategie moet je wel een goede, onafhankelijke adviseur hebben die in uw belang acteert. Dat kan lastig zijn, zowel goed als onafhankelijk. Kwestie van kritisch zoeken en referenties vragen, zowel bij hem of haar, als bij te vertrouwen persoonlijke bekenden.

Dan de vaak gememoreerde ‘ongeletterdheid’ op financieel gebied. Dat vind ik toch raar. Waarom kan een gemiddelde burger wel een auto kopen? En de autodealer helemaal uitkleden: hogere inruilwaarde, korting, accessoires, gratis onderhoud? En als dat niet voldoende is, ook nog gadgets voor de kids? En dan toch gewoon weglopen en zeggen, eigenlijk vind ik rood geen mooie kleur? En waarom kan hij niet kritisch(er) zijn als het gaat om financiële produkten? Volgens mij is dit een zwaktebod.

En, het werkt niet meer. Gaat u er maar vanuit dat aanbieders in staat zijn om goede producten aan bieden en deze ook met de juiste communicatie/zorgplicht te omgeven. En als u dan niet tevreden bent uiteindelijk, zal het u niet lukken om uw ‘claim’ juridisch rond te krijgen. Kortom, neem het heft in eigen handen.

Dan keuzevrijheid. Iedere werknemer kan kiezen, gehuwd of niet, voor wel of geen nabestaandenpensioen. Als u geen nabestaandenpensioen wilt dan moet u hiervoor niet kiezen! Dan hebt u ook geen te betalen risicopremies die ten koste gaan van het spaardeel van uw pensioen.
Wel moet u zich realiseren dat elke keus vastgelegd moet worden, hetgeen weer kosten met zich meebrengt! Maar u wilt toch ook geen ‘standaardpensioen’, uitgaande van 40 jaar bij dezelfde werkgever, man/vrouw/2 kinderen? Laten we toch eerlijk zijn: keuzevrijheid moet, dat is goed. Maar heeft wel kosten als keerzijde. Ook hier geldt dat een goede keus met een goede adviseur de juiste strategie is. Dus niet niet kiezen, maar goed kiezen! Dit geldt voor iedere keus, nabestaandenpensioen, bijsparen, levensloop, beleggen, switchen etc. We willen toch immers allemaal keuzes hebben?,

Als het gaan om lijfrente of u bent zelfstandig ondernemer dan zult u zelf wel moeten kiezen. Als u daarentegen werknemer bent, zou ik dit verhaal eens bij uw werkgever aankaarten. Hij moet deze kritische rol richting adviseur en aanbieder innemen.

mr Theo Gommer is pensioenadvocaat. Tevens is hij partner bij Akkermans & Partners Legal & Advice te Tilburg.

Reageer