Artikel Geld en Werk: Jongeren in PensioenOpStand

Sinds medio vorig jaar, zijn diverse (politieke) jongerenorganisaties in opstand gekomen tegen het gesloten PensioenAkkoord. De vraag is of zij een punt hebben?

Al eerder schreef ik dat, nu we als gevolg van de vergrijzing van de babyboomers een grootschalige pensioenuitkeringsfase tegemoet gaan, er generatiediscussies gaan komen.
Discussies zijn dus goed, we moeten alleen zorgen dat er geen generatieconflict ontstaat.

Waarom maken jongeren zich – terecht – zorgen. Een aantal redenen. Met het PensioenAkkoord is er voor gekozen om de pensioenleeftijd te verhogen. Dit treft voornamelijk de jongeren, dus terecht of niet – immers de óuderen van nu, zijn wel al op hun 15e/16e begonnen met werken – dit wekt wrevel.
Daarnaast zal de druk op de betaling van de AOW, die wordt immers betaald door de werkenden, groter worden gezien de toenemende vergrijzing. De maatregelen die zijn genomen om de AOW betaalbaar te houden, gaan daarom natuurlijk veel te langzaam. In plaats van een AOW-verhoging in 2020 moet dat al direct in 2013/2014, een paar maanden per jaar, zodat ieder zijn deel neemt. Vervolgens is de grote vraag wanneer en hoeveel pensioenfondsen moeten korten op de pensioenen. Natuurlijk gaat korten – en niet indexeren – ten koste van de ouderen/gepensioneerden. De vraag is wel hoe lang je door kunt gaan met het uitkeren, terwijl het geld er niet is (los van de discussie welke rekenregels je moet toepassen).

Al met al hebben de jongeren diverse terechte kritiekpunten op het huidige pensioensysteem, en met name ook de vernieuwingen daarin. Om eerlijk te zijn, houden de ‘babyboomers’ de ontwikkelingen tegen, en daar waar ze meegaan, sorteert dat pas op termijn effect. Ik moet het in dit kader dan ook grotendeels met de jongeren eens zijn. De pensioenleeftijd moet dus veel eerder en sneller omhoog, de pensioenen moeten gekort als dat volgens de huidige regels nodig is, er moet sneller een professionaliseringslag komen bij pensioenfondsen en er moet meer ruimte komen voor individualisering en flexibilisering. Dat deze ‘wensen’ ten koste gaan van de verworvenheden van ouderen is een feit. Maar het is of het een of het ander. Met de ‘genoten’ voordelen uit de riante sociale zekerheid, de hypotheekrente-aftrek, de consumptie (en daardoor de schuldenberg voor ‘de komende generaties’!) mogen de babyboomers zich inmiddels wel eens wat meer solidair opstellen. Maar ja, als solidariteit ten koste van de ‘eigen’ portemonnee gaat dan, blijkt het een lastig in te vullen begrip. En laat nu juist solidariteit (terwijl we dus niet weten wat het precies is) een van de drie pijlers, naast collectiviteit en de verplichte pensioenopbouw (voor grote groepen werknemers) zijn van ons pensioenstelsel. Ziet u het als een krukje met 3 poten, waarbij er nu aan 1 wordt gezaagd.
Het zou daarom goed zijn als de verantwoordelijke minister Kamp het heft echt in handen neemt en stevig sturend de pensioenkoers uitzet en bijstelt. Tot nu toe mis ik dat en blijft het polderen met dus het risico dat de generatiediscussie uitmondt in een echt generatieconflict!

mr Theo Gommer MPLA is partner bij Akkermans & Partners Legal & Advice te Tilburg, waar hij tevens directeur van het Wetenschappelijk Bureau is. Daarnaast is hij advocaat bij Gommer & Partners Pensioen Advocaten en voorzitter van de Nederlandse Orde van PensioenDeskundigen.

Reageer