Artikel FD Selections: Wie heeft het gedaan?

Dat lijkt wel de grote hamvraag de afgelopen week. Waar is al dat pensioengeld gebleven? We hadden € 800 miljard meer pensioengeld als altijd de juiste premie betaald zou zijn geweest en geen premievakanties en teruggaves aan werkgevers. € 146 miljard is als gevolg van te risicovolle beleggingen foetsie en € 36 miljard door slecht beleggen. € 20 miljard ging volgens Frijns c.s. door het putje door ondeskundigheid van pensioenfondsbestuurders.

Joanne Kellerman stelt: tja, we attenderen en signaleren, maar er zit geen beweging in (dat herken ik!).

Het mooiste beeld in de uitzending van Zembla was de man die via Google Earth deemoedig naar ‘zijn’ bos in Amerika keek: dat was zijn pensioen……

Tot slot: de Federatie ontkent alles.

Maar de grootste fout werd gemaakt in een reactie hier op de site. Ach, stelde iemand: “in 2007 deden we nog een inhaalindexatie. Laat de crisis van 2008 en 2009 nou niet bepalend zijn voor het aanpassen van het pensioensysteem. In 2014 doen we weer een inhaalindexatie”.

Zoals ik collega-inleider Adjiedj Bakas eens hoorde opmerken toen eind 2010 een Franse mademoiselle van 21 jaar stelde dat ze recht had op 40 jaar werk en daarna vanaf 60 jaar (nog 40 jaar?) pensioen: keep on dreaming……

Het probleem is niet wat iemand of iets (in het verleden) fout heeft gedaan, maar het systeem! Het blijkt niet mogelijk te zijn om een uitkering te beloven aan iemand van 21 jaar nu voor de komende (ruim) 60 jaar.

Ja, het had gekund: als we dekkingsgraden hadden van rond de 200%. Met een generatiebuffer van zo’n 50% die we ‘krijgen’ van de vorige generatie, waar we goed op passen, en die we vervolgens doorgeven aan de volgende generatie. Maar, helaas, die hebben we niet en die krijgen we ook niet meer. Dat is inmiddels wel duidelijk. Wie het heeft gedaan? Zullen we het ooit weten? En, wat dan nog?

Er is dus maar één oplossing en dat is: het hele systeem moet op de schop. We moeten naar een input georiënteerd systeem, waarbij iedereen zelf spaart, al dan niet collectief belegd. Pas op de ingangsdatum kiest iemand dan voor solidariteit voor het deel dat hij/zij in een levenslange uitkering stopt. Een (groot) deel mag als lumpsum uitgekeerd.

De aanpalende risico’s in de opbouwfase, nabestaanden en arbeidsongeschiktheidspensioen, verzekeringen dus, doen we collectief en dus solidair. Sparen doe je voor jezelf! Hoe meer je spaart (en dus hoe meer je van je werkgever daarvoor krijgt), des te hoger je pensioen. De gevolgen van de beleggingen zijn ook voor het individu. Kiest iemand voor solidair beleggen, prima, dat is dan inderdaad een eigen keus, met dito consequenties.

Dát, beste lezer, is het probleem en dé oplossing!

Reageer