Artikel FD Selections: Gepensioneerden: wel of niet in het bestuur?

Een heikel punt blijkt uit alle stukken en discussies. Misschien goed om het dus eens zo objectief mogelijk te bekijken. De conclusie zal overigens zijn dat gepensioneerden natuurlijk in het bestuur moeten!

Wellicht moet de vraag ook anders gesteld. Waarom zouden gepensioneerden niet in het bestuur moeten of mogen?

Laten we eerlijk zijn. Gepensioneerden (slapers) zijn al goed voor meer dan de helft van het pensioenvermogen. En wiens geld het is, diens woord moet gehoord lijkt mij.

In navolging op de vraag of gepensioneerden een ‘verplichte’ zetel in het bestuur moeten krijgen, wordt vaak gesteld dat dan ook jongeren en/of allochtonen een ‘eigen’ zetel moeten krijgen. Dit is ‘flauw’ en onjuist. Er is maar een 3-ledig onderscheid te maken: werkgever, actieve deelnemer en ex-deelnemer. Jongeren mogen wel, maar willen niet. Gepensioneerden willen wel maar mogen niet.

De belangen van actieven kunnen vervolgens net zo goed door ex-deelnemers, vooral gepensioneerden, worden behartigd als actieven het belang van ex-deelnemers kunnen behartigen. Dat ontkennen getuigt namelijk wel van enige arrogantie. Gepensioneerden kunnen heel goed de belangen van slapers behartigen. Het belang van gepensioneerden is aanzienlijk groter dan van een slaper, vandaar dat de keus voor een verplichte zetel voor gepensioneerden niet onlogisch is. Daarnaast heeft de slaper ook nog eens het recht op waardeoverdracht gehad (met een verplichting tot waardeoverdracht zoals ik eerder betoogde zou het probleem slaper overigens opgelost zijn).

De vraag is dan vervolgens of het een afdwingbare zetel moet zijn, met allerlei ingewikkelde vertegenwoordigingskwesties. Of gewoon een verplichting. De vervolgvraag is dan weer of dit ten koste gaat van een actievenzetel of dat we moeten aansturen op een 3-deling: werkgever, actieven, gepensioneerden. Bijvoorbeeld op verzoek allemaal 1/3, met minimaal
1 zetel.

Want, ook de rol van werkgevers in het bestuur moet en komt ter discussie. Áls een werkgever alleen maar financiert, waarom zou hij dan moeten meepraten over het beheer van het geld? Want feitelijk komt het daar steeds meer op neer. Het pensioenfonds keert een
x-pensioen, met een x-zekerheid uit (idem voor wat betreft de indexatie). De werkgever neemt dat als gegeven en communiceert zoveel hij wil ‘bovenop’ het wettelijke deel van de communicatie dat de uitvoerder voor zijn rekening neemt met de werknemers. Daarmee stel ik dus ook dat werkgevers veel meer betrokken moeten zijn bij de pensioencommunicatie naast de uitvoerder. Tenslotte wil hij van zijn financiering wel rendement zien, toch?

Gepensioneerden moeten dus gewoon een plek in het bestuur van een pensioenfonds. Dit is een logisch gevolg van vergrijzing, maatschappelijke ontwikkeling en ratio lijkt mij.
Dat tegenhouden levert snel een generatieconflict op. En laten we wel wezen: de gepensioneerden van de toekomst zijn mondig, hebben geld en……alle tijd!

Reageer