Artikel FD Selections: Belofte maakt schuld

Van origine ben ik een nuchtere boerenzoon en denk – dus – soms graag een beetje zwart/wit.

Er zijn twee mogelijkheden in dat kader omtrent pensioen: of pensioen is niet meer en minder dan een ‘zak met geld’. Die vul ik met uitgesteld loon. Het woord zegt het al: uitgesteld loon. Dat is dus van mij en dan beslis ik graag wat ik er mee doe. In dat kader verwijs ik graag naar Netspar Nea Papers, nr. 34, waarbij de aanbeveling wordt gegeven om 50% van het pensioenkapitaal in een keer te kunnen opnemen. Dit zou aanvullend dan alleen kunnen over het deel boven een nader te bepalen aanvullend minimum boven op de AOW. Een lumpsum in 1x derhalve (wist u dat als u 5 jaar gebruik maakt van de maximale mogelijkheid van hoog/laag, 100:75, u na 5 jaar maar liefst 8% van het pensioenkapitaal, eerder hebt ontvangen? Da’s niet zo ‘veul’ zou ik zeggen, 50% lijkt er dan meer op!).
Als het dan allemaal tegenvalt ben ik daar zelf voornamelijk verantwoordelijk voor.

De andere optie is ‘belofte maakt schuld”. Ik (en mijn werkgever) betalen premie aan een uitvoerder (fonds of verzekeraar) en in ruil daarvoor krijg ik recht op een x-pensioen. Als de hoogte (zowel nominaal als voor wat betreft de indexatie) niet waar gemaakt kan worden, dan heeft de uitvoerder – of eigenlijk beter misschien de beheerder van mijn pensioen – wat uit te leggen. Die uitleg is dan acceptabel, verklaarbaar is het namelijk altijd, of niet. Als de uitleg acceptabel is dan heb ik eigenlijk gewoon ‘pech’, in die zin, dat ik minder pensioen krijg dan waar ik op had gerekend en ben – tijdelijk? – teleurgesteld. Als de uitleg niet acceptabel is, is iemand aansprakelijk. De uitvoerder of de werkgever, meer partijen zijn er namelijk niet.

Denkt u nu eens aan de CDC-regelingen. De werkgever zal – terecht – zeggen: ik heb mijn deel bijgedragen, daar zul je het mee moeten doen. Dat dit juridisch juist vastligt geloof ik op voorhand, dat dit communicatief anders ligt is inmiddels ook evident. Dat de Pensioenwet dan kiest voor de werknemer is bekend en terecht.

Als het wel communicatief juist is gegaan, kan alleen de uitvoerder nog aansprakelijk zijn. In een recente uitspraak stelde de rechter dat een werknemer geen rechten kon ontlenen aan 1 foute pensioenopgave in een reeks. Zeker niet nu deze foute opgave vrij snel hersteld werd. De werknemer – zelfs aan leek moet dat kunnen, zo stelde de rechter, had kunnen en moeten zien dat de stijging van het pensioen aanzienlijk hoger was dan die van het salaris. En hij had dus aan de bel moeten trekken.

Als ik dat projecteer op de huidige pensioensituatie, dan schiet ik toch een beetje in de stress.
Is er namelijk niet jarenlang beloofd dat ik een x-pensioen krijg? Precies in de lijn met mijn salaris(ontwikkeling). Had ik dus ‘iets’ kunnen of moeten bevroeden? Het lijkt mij van niet. Als het dus minder wordt, is dat niet acceptabel.
Een andere fictieve marktrente hanteren, alsnog werkgevers dwingen om hun premievakanties van jaren geleden of hun terug ontvangen premies te herstellen is dan ‘zwarte pieten’ achteraf. De uitvoerder had dan destijds moeten ingrijpen. Nu de bal bij mij neerleggen geeft geen pas. Belofte maakt immers schuld. Ik ben benieuwd hoe dit alles gaat aflopen. In dat kader – en dat verbaast mij hogelijk -, is een dekkingsgraad van 105% echt niet wat nodig is. Ook een dekkingsgraad van 125 à 130% is onvoldoende (en wel nodig, want er is mij toch een geïndexeerd pensioen beloofd?). Een dekkingsgraad van 150% is realistischer. Ik wil graag namelijk wel een beetje buffer hebben voor slechte tijden! En dat terwijl van de sociale partners de premies niet omhoog mogen gaan, ergo eerder nog versoberd moeten worden.
Uitvoerder anno 2010, geen fijn beroep!

Reageer