Artikel FD Optiek: Kredietcrisis pakt toch anders uit voor pensioen

De uitgangspunten en conclusies die Verhoeff en Veenendaal (FD 13 oktober 2008) trekken zijn mijns inziens onjuist. Allereerst zijn niet ‘veel’ ondernemingspensioenfondsen overgestapt op collectieve beschikbare premieregelingen. Vervolgens is de vraag wat de juridische hardheid van deze regelingen is. Tot slot wordt eerder de gepensioneerde getroffen dan de actieve werknemer.

Naar mijn stellige overtuiging zijn slechts een handjevol ondernemingspensioenfondsen overgestapt op CDC-regelingen (collectieve defined contribution). Daarnaast kent de Pensioenwet dit soort regelingen formeel niet, waardoor het uitgangspunt meestal een kostendekkende (vaste) premie voor een defined benefit pensioen blijft en slechts bij financiële problemen de uitkeringen gekort worden. De vraag is derhalve of gepensioneerden zullen accepteren dat hen jarenlang een – zekere – uitkering is ‘voorgehouden’ en als puntje bij paaltje komt ze met een kapitaal(tje) worden afgescheept. Met name afhankelijk van de communicatie omtrent de regeling zal eerst bepaald kunnen worden wat het karakter van de pensioenregeling is. Niet het wezen maar de communicatie is hierbij bepalend. Zo is het ook letterlijk in de kamerstukken besproken. De ‘krokodillentranen’ die vervolgens alom gehuild worden omtrent IFRS-problematiek moeten ook maar eens opdrogen. Ofwel ik wil ontkomen aan IFRS-verplichtingen. Dan stap ik – communicatief juist begeleid – over naar een echte premieovereenkomst. Of ik accepteer IFRS-gevolgen en hou derhalve een defined benefit-pensioen. Dan zorg ik als werkgever (sponsor) voor voldoende funding en stel de indexatie natuurlijk afhankelijk van het rendement (en communiceer deze voorwáárdelijke indexatie). Dat gepensioneerden hun ‘recht’ op directe indexatie op een hoger plan stellen dan het ‘recht’ van werknemers op inflatiecorrectie van hun opgebouwde rechten acht ik niet onlogisch. Immers zij, de actieven, hebben nog tijd genoeg om herstel te mogen verwachten. Mijns inziens is dit inherent aan de gekozen solidariteit. Als we de economie weer willen laten aantrekken dan moeten we juist niet beknibbelen op de koopkracht van de gepensioneerde. Dat laat onverlet dat ik minstens een zo groot voorstander ben van meer individuele verantwoordelijkheid van werknemers voor hun pensioen. Dat dit gepaard moet gaan met juiste communicatie mag logisch zijn. Laten de CAO-partijen daar dus gewoon goede en duidelijke afspraken over maken.

mr Theo Gommer MPLA is partner bij Akkermans & Partners Legal & Advice te Tilburg, waar hij tevens directeur van het Wetenschappelijk Bureau is. Daarnaast is hij advocaat bij Gommer & Partners Pensioen Advocaten.

Reageer